در جای جای شهرستان ( گچساران و باشت ) که گشتی بزنیم آثاری از آسایبهای آبی قدیمی که با روش خاصی گندم را به آرد و سپس این آرد توسط مادر و یا دختران خانواده به نان همان نعمت الهی که خورد و درشت احترام ویژه ای برای آن قائل هستند تا جائیکه گاها به آن قسم نیز می خورند تبدیل میکردند . و بر سر سفره جمع خانواده میگذاشتند و دور سفره نیز پر بود از شوخیها و بگو بخندهای خودمانی که حقیقتا شیرین ترین لحظات زندگی را ترسیم مینمودند . لذا حفظ این میراثهای کهن در حقیقت حفظ احساس خاطرات شیرین گذشتگان برای خود و نثلهای آینده است .